Praktijkhouder aan het woord Deze case heeft indruk gemaakt op Anna Van Angst naar Vertrouwen: Hoe Kinesiologie een Doorbraak Bracht Soms kom je in het leven blokkades tegen die je steeds weer in de weg lijken te zitten. Zo herinner ik me een vrouw die bij mij in de praktijk kwam met een enorme angst om voor groepen te spreken. Het idee alleen al bezorgde haar hartkloppingen, trillende handen en een dichtgeknepen keel. Elke keer als ze op haar werk een presentatie moest geven, sloeg de paniek toe. Het frustreerde haar, want ze wist dat ze veel kennis had en iets waardevols te zeggen had – maar haar lichaam leek haar telkens tegen te werken. Tijdens onze sessies gingen we op zoek naar de dieperliggende oorzaak van haar angst. Wat veel mensen niet weten, is dat ons lichaam ervaringen opslaat. Als je ooit een situatie hebt meegemaakt waarin je je onzeker, bang of beschaamd voelde, kan je lichaam dat gevoel vasthouden. En zodra je later in een soortgelijke situatie komt, grijpt je lichaam daar onbewust op terug. Zo leek haar angst om te spreken niet zomaar uit het niets te komen, maar te worden aangewakkerd door een herinnering uit haar verleden. Met kinesiologie konden we deze oude blokkade opsporen. Via spiertesten ontdekten we dat ze als kind ooit een pijnlijke ervaring had gehad waarbij ze zich voor schut voelde staan toen ze iets moest vertellen in de klas. Onbewust had haar lichaam dat moment gekoppeld aan spanning en afwijzing – en elke keer dat ze nu voor een groep stond, reageerde haar lichaam alsof ze weer dat onzekere kind was. Door gerichte technieken en oefeningen hebben we dit patroon doorbroken. We werkten aan ontspanning, ademhaling en het versterken van haar zelfvertrouwen. Al na een paar sessies merkte ze dat ze rustiger bleef als ze eraan dacht om te spreken. Maar de echte overwinning kwam toen ze besloot om zich spontaan aan te melden voor een korte presentatie op haar werk. Na afloop stuurde ze me een bericht:“Ik heb het gedaan! Mijn stem trilde niet, ik voelde me kalm en het ging zóveel beter dan ik ooit had gedacht. Ik ben hier zó blij mee!” Dit is waarom ik kinesiologie zo bijzonder vind. Het helpt je niet alleen om los te komen van stress en blokkades, maar geeft je ook de ruimte om echt te groeien. Want hoe mooi is het als je niet langer tegen jezelf wordt tegengehouden, maar vol vertrouwen kunt doen wat je écht wilt?

Praktijkhouder aan het woord Deze case heeft indruk gemaakt op Ellis Dit is een verhaal van een client die ik al 1,5 jaar levensloopbegeleiding bied via de WMO van de gemeente. Hij is één van mijn eerste cliënten. Gediagnosticeerd met ADHD, ASS en depressie. “Die depressie heb ik al zo’n dertig jaar” vertelt hij. “Soms gaat het wat beter, maar eigenlijk zit het hopeloze gevoel er altijd. Het heeft allemaal geen zin.” Hij wil het liefst ermee stoppen, gewoon eruit stappen, maar dat mag niet en dat kan niet. Vroeger was hij gelovig, en dat is hij nog steeds ook al gaat hij niet meer naar de kerk, dus uit het leven stappen rijmt daar niet mee. Als ik voor de eerste keer bij hem kom, heeft hij net 6 weken crisisdienst bij de GGZ achter de rug. Volgens hem wil de gemeente dat hij begeleiding via de WMO krijgt. “En wat wil jij?”, vraag ik. Hij wil vooral dat alle ellende ophoudt. “Wat is dan die ellende?” Dan begint hij. Over klimaatproblemen, het milieu, oorlogsdreiging, armoede, ongelijkheid, politiek en prijsstijgingen. Het houdt hem allemaal bezig, maar er zit een dieper verdriet onder. De eenzaamheid. Na wat verder peuteren ontdekken we dat hij eigenlijk rust, verbinding, familie, structuur en eerlijkheid wil in zijn leven, zijn kernwaarden. Hij heeft echter gebroken met zijn familie en heeft weinig vrienden en kennissen. Ooit is hij getrouwd geweest met een vrouw uit de Filipijnen waarmee hij een zoon heeft. Ze wonen beiden op de Filipijnen. Zoon is inmiddels 11 jaar en hij spreekt hem één keer per week online. Wekelijks kom ik bij hem en het gesprek verloopt steeds grotendeels op dezelfde manier. Ik word er moedeloos van en hij zegt ook dat hij niet weet wat we nu aan het doen zijn. Ik stel voor om de doelen – waaraan we volgens de WMO moeten werken – maar even moeten loslaten. Ik zeg nogmaals dat ik er voor hem ben, dat ik hem steun in wat hij wil en dat ik oprecht luister naar zijn verhalen. Toen kreeg ik voor de eerste keer de reactie dat hij het fijn vindt dat ik echt en oprecht naar hem luister. Volgens hem gaan de meeste mensen waarmee hij praat toch over hun eigen interesses of sores beginnen. Omdat hij meer wil bewegen, wil hij tijdens onze afspraken gaan wandelen. Het gesprek komt op de student aan wie hij een kamer verhuurt in zijn huis. Het extra inkomen uit die verhuur is fijn. Maar ja, zo’n student in huis is ook een gedoe. En nu vraagt die student of zijn vriendin de andere kamer kan huren. “Wat moet ik hier mee?”, vraagt hij. Tja, zeg ik, als je het echt zo vervelend vindt om iemand in je huis te hebben, dan moet je het niet doen. Aan de andere kant levert het wel extra geld op. Misschien kun je daarvan naar de Filipijnen om je zoon te bezoeken? Ik kreeg weinig reactie van hem, maar weken later kom ik weer voor onze afspraak en staat hij al lachend in de deur. “Niet schrikken hoor”, zegt hij. “Ik heb opgeruimd”. (Zijn huis was een complete puinhoop). En inderdaad, ik zie dat er een behoorlijke metamorfose heeft plaats gevonden in zijn halletje en woonkamer. Het zag er zelfs gezellig uit. Ik grapte nog “Heb je een vriendin of zo?”, maar hij laat niets los. Net als zijn huis, was ook zijn humeur 180 graden gedraaid. Onze gesprekken gingen niet meer over allerlei doemscenario’s die stonden te gebeuren, maar waren meer neutraal van toon. Persoonlijke onderwerpen werden nog steeds gemeden, maar hij was zienderogen opgeknapt. Tijdens één van onze gesprekken vertelt hij dat hij besloten heeft om een reis naar zijn zoon op de Filipijnen te maken. Hij heeft het helemaal uitgeplozen en financieel gaat het ook lukken. Op dit moment is hij op reis en hij heeft me laten weten dat hij veilig op de Filipijnen is aangekomen. We hebben afgesproken dat we contact houden, maar scheutig met informatie is hij niet. Ik ben oprecht blij en trots op hem dat hij dit onderneemt en ervoor kiest om zijn zoon te bezoeken. Zijn huis is inmiddels weer de bekende puinhoop, maar hopelijk blijft de zin in het leven behouden en kan hij samen met zijn zoon een band opbouwen voor de toekomst.

Praktijkhouder aan het woord Deze case heeft indruk gemaakt op Miranda Één van mijn meest bijgebleven klanten is toch wel één van de eerste, toen ik net begonnen was in Wildert als Malvatherapeute. Ik zal hem voor het gemak Sven noemen. Sven, een man van achter in de vijftig, kwam bij me met hoofdpijnklachten, veel innerlijke onrust en slaapproblemen. Hij bekleedde tot zijn burn-out posities als financieel directeur, bestuurslid en lid van de Raad van Bestuur van vooraanstaande bedrijven. Ik kende hem als een vrolijke, doortastende en intelligente man met wie ik regelmatig sparde over juridische kwesties. Hij had via mijn LinkedIn profiel achterhaald wat ik tegenwoordig deed en zou niet zijn gekomen als hij me niet al kende. De brug tussen de alternatieve geneeswijzen en deze wereld is groot… De man die in het najaar van 2023 tegenover me stond herkende ik bijna niet. Hij was wit, moe, herstellende van prostaatkanker bovenop een burn-out en zo onrustig dat hij niet meer in slaap kon komen ‘s nachts. Hij bleef in kringetjes draaien en kwam er naar eigen zeggen met de psychologen en specialisten waar hij naar verwezen werd niet uit. Hij was klaar met eindeloze praatsessies want, zo zei hij “ik ben er klaar mee om telkens te moeten vertellen hoe het met me gaat”. Toch hadden we vele mooie gesprekken, zodat ik langzamerhand een beeld kreeg van zijn innerlijke wereld. Na een anamnese en inventarisatie van zijn wensen gingen we samen aan de slag, een commitment van beide zijden. Het allerbelangrijkste was voor hem het hervinden van zijn rust. Daarnaast zou het mooi meegenomen zijn als de zwaarte van zijn hoofd zou mogen verminderen. Als rationele financiële man had hij grote moeite om niet altijd te kunnen begrijpen wat ik met hem deed. Maar zijn motivatie om te slagen was groot! We zijn begonnen met haptonomische oefeningen wat zoveel betekent als leren naar binnen kijken, in het lichaam. Aandacht geven aan wat zich aandient in het lichaam, zonder het meteen weg te willen hebben, te willen fiksen. Sven was verleerd om te leren voelen in zijn lijf, vond het moeilijk om woorden te geven aan wat hij voelde maar deed het toch en was helemaal verbaasd dat mijn handen bij zijn hoofd waren terwijl hij ze op andere plekken meende te voelen. Na drie behandelingen merkte hij dat hij langer sliep, dat er meer rust in zijn hoofd kwam en dat hij minder gespannen was voor ‘dingen’. Er waren kleine veranderingen, maar hij merkte ze wel op. De druk op zijn hoofd was toen nog niet weg. De volgende focus was op echter zijn ademhaling, die veel te hoog zat, iets wat kenmerkend is voor mensen die veel in hun hoofd zitten. Ook merkte hij dat hij zich wel erg vaak druk maakte om zaken die in de toekomst lagen en we kwamen erachter dat de omgeving waar hij in zat, niet altijd gezond voor hem was. Langzaam filterden we zaken uit zijn leven die hem energie kostten en die hem onrustig maakten en kwamen we erachter wat hij eigenlijk miste om nieuwe energie op te doen. De Cranio Sacraal methodes die ik bij hem toepasten op zijn hoofd samen met het toevoegen van energie op plaatsen waar hij deze tekort kwam, deden hem goed. Ook ontdekten we dat hij wat meer in een ontvangende, zachte modus mocht gaan zitten bij tijd en wijle, in plaats van in de actieve, rationele rol die hij zo gewend was om te spelen. Er kwam meer balans in het houtelement dat bij de gal en de lever hoort en we focusten samen op zijn buik waar de zonnevlecht huist. Toen hij eenmaal de ademhaling wat beter beheerste lukt het hem om via mijn meditaties naar binnen te keren en kon hij langzaam gaan benoemen wat zijn rust zo verstoorde. Na de vijfde behandeling vertelde hij dat het goed ging. Dat er mindere dagen waren, maar dat er geen migraine meer was. Sven ging serieus met de Tao oefeningen die ik hem gaf aan de slag en kon thuis, liggend op zijn bed goed concentreren op de organen in zijn lijf. Ook had hij zich over zijn weerstand heengezet en was hij de kristallen gaan gebruiken die ik hem aanraadde. De “strakke band” die -zoals hij het noemde- nog vaak om zijn hoofd zat werd lichter naarmate ik de energiecentra op zijn voorhoofd (ook wel derde oog genoemd) behandelde en instraalde. Toch kwam die na een paar dagen weer terug. We achterhaalden samen dat er nog enkele mensen in zijn omgeving waren die invloed uitoefenden op zijn energieveld. Toen hij eenmaal geleerd had hoe hij deze invloeden kon verminderden en hij ook het aantal taken dat hij per dag op zich nam verminderde, was het echt klaar met het zware hoofd. Na twee series van vijf behandelingen vertelde Sven dat zijn hoofd helder en kalm was. Dat er geen verspringende pijntjes meer waren, dat het slapen goed ging en dat hij zich fijn voelde. In de laatste sessie heb ik een behandeling toegepast om zijn concentratievermogen te verhogen. Hij berichtte me vervolgens nog, dat hij intussen de krant weer kon lezen! Deze klant is mij bijgebleven omdat het echt de samenwerking was die voor het succesvolle resultaat zorgde, Sven besefte dat ik geen toverstaf had om hem beter te maken en ging serieus aan de slag met letterlijk álles wat ik hem aanreikte! De zelfverzekerde man aan het einde van het halve jaar dat hij bij mij kwam, die weer uitgerust, vrolijk en opgewekt klaar was voor een nieuwe uitdaging in zijn leven, waren voor mij de grootste beloning. Sindsdien zijn er nog vele mooie klanten gekomen!